NAGRANIA
Drugi obok koncertowego nurt pracy Sinfonii – działalność nagraniowa – owocował w ćwierćwieczu ogromnym dorobkiem w postaci niemal dwustu płyt, a także znacznej ilości nagrań radiowych i telewizyjnych. Dyskografia Sinfonii poświadcza jej repertuarową wielostronność; swoje miejsce ma tu i muzyka słabiej odzwierciedlona w repertuarze koncertowym, jak twórczość neoromantyczna. Zarazem lista nagrań orkiestry potwierdza jej upodobanie i jej uznane kompetencje interpretacyjne w zakresie twórczości klasyków wiedeńskich i wczesnych romantyków, a także jej żywe i płodne zainteresowanie muzyką współczesną. Kreacje Sinfonii rejestrowały renomowane wytwornie zarówno zagraniczne – Deutsche Grammophon, Decca, Sony, EMI, Virgin Classic, Naxos, Denon Nippon Columbia, jak i polskie – CD Accord, Polskie Nagrania, BeArTon, DUX, Polskie Radio. Nierzadko realizacje te przynosiły Sinfonii cenione na fonograficznym rynku wyróżnienia – Diapason d’Or, Grand Prix du Disque, wielokrotnie polskiego „Fryderyka”. Najwięcej płyt nagrała orkiestra pod batutą Yehudiego Menuhina (blisko dwadzieścia), Jerzego Maksymiuka, Iana Hobsona, Emmanuela Krivine’a, Volkera Schmidta-Gertenbacha, Jacka Kaspszyka i Krzysztofa Pendereckiego.
Pokaźną część tych wszystkich realizacji – wyraźnie większą aniżeli w repertuarze koncertowym – stanowiła muzyka polska; dla promocji rodzimej twórczości Sinfonia wykonała na tym polu pracę zaiste nie do przecenienia. I tak dzięki orkiestrze znalazło się na rynku płytowym jedenaście nowych albumów w całości lub w części poświęconych muzyce Chopina, a zawierających osiem nagrań Koncertu e-moll (w tym live z Teatru Wielkiego w Warszawie z Martą Argerich jako solistką i pod batutą Alexandra Rabinovitcha – CD Accord), sześć – Koncertu f-moll (oba koncerty nagrali dla wytwórni „Decca” i „Collins Classics” Fou Ts’ong pod batutą Muhai Tanga, dla Accordu Janusz Olejniczak z Grzegorzem Nowakiem i Dang Thai Son z Jerzym Maksymiukiem oraz dla BeArTonu Piotr Paleczny znowu z Maksymiukiem), wreszcie Wariacje na temat „Là ci darem la mano”, Fantazję polską, Rondo à la Krakowiak oraz Andante spianato i Polonez Es-dur, nagrane przez Ewę Pobłocką i Krzysztofa Jabłońskiego pod Jackiem Kasprzykiem w BeArTonie.
Zwracała uwagę zarejestrowana pod dyrekcją Stefana Stuligrosza wespół z jego „Poznańskimi Słowikami” płyta z utworami Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego, Damiana Stachowicza i Stanisława Sylwestra Szarzyńskiego (Aperto). Płyta „Polska muzyka symfoniczna XIX wieku” (Accord, dyryguje Nowak) zawarła utwory Karola Kurpińskiego, Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, Stanisława Moniuszki („Bajka”), Władysława Żeleńskiego („W Tatrach”) i Zygmunta Noskowskiego („Step”). Koncerty skrzypcowe Henryka Wieniawskiego nagrali z Sinfonią dla Accordu Piotr Pławner i Bartłomiej Nizioł pod batutą Nowaka. Paderewski otrzymał aż trzy płyty, nagrane pod dyrekcją Maksymiuka: dwie przez Polskie Radio – z Symfonią h-moll „Polonia” oraz z Fantazją polską i Koncertem fortepianowym a-moll, które grał Ian Hobson i jedną przez BeArTon – z dwoma ostatnimi utworami w interpretacji Palecznego.
W ostatnich latach szczególnie wiele – i jeśli idzie o ilość przedsięwzięć, i jeśli idzie o ich rezultat artystyczny – udało się zdziałać Sinfonii na rzecz popularyzacji dzieła Mieczysława Karłowicza. Album „Polish Spirit”, nagrany dla EMI Classic z Nigelem Kennedym jako solistą i Jackiem Kaspszykiem jako kapelmistrzem (2007), przyniósł m. in. Koncert skrzypcowy Karłowicza, który to utwór w wykonaniu Agaty Szymczewskiej znalazł się też (2008) obok „Odwiecznych pieśni” na dyrygowanej przez Maksymiuka płycie BeArTonu; obie płyty otrzymały wkrótce (2008 i 2009 r.) nagrody „Fryderyka” w kategorii „Album roku – muzyka symfoniczna i koncertująca”, a pierwsza z nich nadto ważną niemiecką nagrodę Echo Klassik 2008. W tymże 2008 r. BeArTon wydał, również zarejestrowaną pod batutą Maksymiuka, Symfonię „Odrodzenie”. O tych Karłowiczowskich kreacjach orkiestry i Maksymiuka Elżbieta Szczepańska-Lange pisała: „Tylko takie wykonanie jest naprawdę dobre, które zależności Karłowicza (od innych kompozytorów – przyp. GW) zaciera, pozwala o nich zapomnieć albo wręcz je zniwelować. Tak jest z wykonaniami Sinfonii Varsovii pod batutą Maksymiuka” i chwaliła zespół za „piękne brzmienie każdej grupy instrumentów z osobna, jak również w tutti”./19/ Z kolei spośród nieczęsto grywanej przez nią na koncertach muzyki Karola Szymanowskiego Sinfonia nagrała i opublikowała w tymże BeArTonie album z Uwerturą koncertową, I Koncertem skrzypcowym (z Jakubem Jakowiczem) i IV Symfonią (z Piotrem Palecznym), znowu prowadzonymi przez Maksymiuka, a także II Koncert skrzypcowy w wykonaniu tego samego solisty, lecz pod batutą Michniewskiego, w albumie Polskiego Radia. Podkreślmy, że wspomniany już, a tak obficie nagradzany, album „Polish Spirit” zawierał też II Koncert skrzypcowy D-dur Emila Młynarskiego, dzieło po latach zapomnienia na nowo tym samym przez Kennedy’ego, Kaspszyka i orkiestrę przywrócone do życia.
Z polskiej muzyki powstałej po drugiej wojnie światowej otrzymaliśmy na płytach Sinfonii dwie kompozycje Grażyny Bacewicz – tak chętnie grywany przez zespół podczas występów zagranicznych Koncert na orkiestrę smyczkową (tu aż dwie wersje, obie opublikowane przez Aperto – ta pod batutą Staniendy i ta pod dyrekcją Pendereckiego) oraz „Muzykę na smyczki, trąbkę i perkusję” prowadzoną przez Pendereckiego w albumie wydanym przez Polskie Radio. Z twórczości Tadeusza Bairda Sinfonia nagrała „Colas Breugnon”, z muzyki Andrzeja Panufnika otrzymaliśmy album „Hommage to Polish Music”, zawierający Suitę staropolską, „Tryptyk jagielloński”, Divertimento i „Hommage à Chopin”, z twórczości Romana Palestra orkiestra zarejestrowała Koncert na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową. Niemałą reprezentację posiedli w dorobku nagraniowym zespołu Witold Lutosławski i Henryk Mikołaj Górecki – po dwa autorskie albumy. Z dzieł Lutosławskiego na płycie CD Accord, nagranej pod dyrekcją Wojciecha Michniewskiego, znalazły się Uwertura smyczkowa, „Muzyka żałobna”, „Gry weneckie”, Partita na skrzypce i orkiestrę oraz Interludium, zaś na wyróżnionej „Fryderykiem 2004” płycie BeArTonu, pod dyrekcją Maksymiuka i z udziałem Olgi Pasiecznik i Janusza Olejniczaka, zarejestrowane zostały Koncert na orkiestrę, „Chantefleurs et Chantefables” oraz Wariacje na temat Paganiniego. Górecki w płytowych realizacjach Sinfonii – to nagrodzony „Fryderykiem 2003” album zawierający m. in. „Beatus vir”, „Trzy utwory w dawnym stylu”, Koncert klawesynowy w wersji fortepianowej i „Małe requiem dla pewnej Polki” (znów producentem był BeArTon, znów dyrygował Maksymiuk i znów grał Olejniczak, śpiewał zaś Adam Kruszewski) oraz płyta z III Symfonią i „Canticum graduum” (zrealizowana przez 4 ART, pod dyrekcją Alaina Altinoglu i z Ingrid Perruche). Po jednej płycie mają w dyskografii Sinfonii Wojciech Kilar („Krzesany”, „Orawa” i Koncert fortepianowy, jeszcze raz BeArTon i duet Maksymiuk-Olejniczak), Zygmunt Krauze („Aus aller Welt stammende” i „Tableau Vivant” pod batutą Jana Krenza, Muza/Polskie Nagrania) oraz Marta Ptaszyńska („Holocaust Memorial Cantata” w wersji z tekstem Menuhina w zrealizowanym przez CD Accord nagraniu live z przywoływanego już tu koncertu w Filharmonii Narodowej w październiku 1993 r. z Zofią Kilanowicz, Ryszardem Minkiewiczem i Robertem Gierlachem pod dyrekcją Menuhina; na innej płycie znalazła się jeszcze „La novella d’inverno”). Spośród polskich twórców współczesnych najwięcej było jednak na płytach Sinfonii naturalnie Krzysztofa Pendereckiego – w pięciu autorskich albumach (i na kilku innych płytach) znalazły się, w większości pochodzące z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, „Trzy utwory w dawnym stylu”, Intermezzo, oba Koncerty wiolonczelowe, Adagietto z „Raju utraconego”, „Lacrimosa”, „Agnus Dei” i Chaconne z „Polskiego Requiem” , Koncert altówkowy (także w wersji wiolonczelowej i klarnetowej), Sinfonietta per archi, Koncert fletowy, Serenada, „De profundis” z „Siedmiu bram Jerozolimy”; partie solowe wykonywali m. in. Jadwiga Gadulanka, Dave Aguilar, Dmitrij Ashkenazy, Arto Noras, Jean-Pierre Rampal, Grigorij Żyslin, dyrygował zawsze kompozytor (Aperto, Sony, Finlandia Records, Koch, DUX).
Stosunkowo dużo nagrała też Sinfonia na płytach polskiej muzyki filmowej – sam Zbigniew Preisner legitymował się aż sześcioma takimi (i jeszcze dwoma innymi) albumami, mieli też takowe Krzesimir Dębski, Maciej Zieliński, Michał Lorenc; było również parę płyt z naszą muzyką lżejszego autoramentu.
Wśród dokonanych przez Sinfonię nagrań utworów kompozytorów obcych królował Wolfgang Amadeusz Mozart – albumy z jego muzyką, w liczbie około ćwierci setki poświęconych jej całkowicie i kilku dalszych oddanych jej do dyspozycji po części, stanowiły kilkanaście procent ogółu realizacji płytowych zespołu. Na Mozartowskich płytach orkiestry znalazły się nagrania aż czternastu jego symfonii (przy czym niektórych z nich niejednokrotnie): D-dur KV 181, B-dur KV 182, Es-dur KV 184, C-dur KV 200, A-dur KV 201, D-dur KV 202, D-dur KV 297 „Paryskiej”, C-dur KV 338, D-dur KV 385 „Haffnerowskiej”, C-dur KV 425 „Linzkiej”, D-dur KV 504 „Praskiej”, Es-dur KV 543, g-moll KV 550, C-dur KV 551 „Jowiszowej”; prowadzili je w większości Emmanuel Krivine i Yehudi Menuhin. Czternaście koncertów fortepianowych Mozarta (niektóre z nich też pojawiły się w więcej niż jednej interpretacji) – B-dur KV 238, F-dur na 3 fortepiany KV 242, C-dur KV 246, Es-dur KV 271, Es-dur na 2 fortepiany KV 365, A-dur KV 414, Es-dur KV 449, D-dur KV 451, d-moll KV 466, C-dur KV 467, Es-dur KV 482, A-dur KV 488, c-moll KV 491, B-dur KV 595 – nagrali z zespołem Piotr Anderszewski, Dang Thai Son, Fou Ts’ong, Justus Frantz, Elżbieta Karaś-Krasztel, Ewa Osińska, Ewa Pobłocka, Jean-Bernard Pommier, Christian Zacharias oraz rodzina Drzewieckich – Tatiana Szebanowa z Jarosławem i Stanisławem Drzewieckimi. Są też w dyskografii Sinfonii cztery koncerty skrzypcowe (grają Augustin Dumay, Barbara Górzyńska i Gilles Apap), Symfonia koncertująca Es-dur na skrzypce i altówkę KV 364, cztery koncerty na róg (gra Henryk Kalinski), Koncert na flet i harfę, divertimenta (pod dyrekcją Krivine’a), uwertury operowe (albumy pod batutą Krivine’a i Menuhina), Msza C-dur KV 317 „Koronacyjna” (dyryguje Stuligrosz), arie operowe (śpiewają Artur Stefanowicz i Krzysztof Szmyt).
Na kilkunastu płytach utrwaliła Sinfonia muzykę Ludwiga van Beethovena. W szczególności zwraca uwagę przywoływany już tu komplet symfonii (1994, IMG Records), nagrany podczas koncertów w Strasburgu pod batutą Menuhina; poszczególne symfonie rejestrowali też z orkiestrą Justus Frantz, Jan Krenz, Jerzy Maksymiuk, Volker Schmidt-Gertenbach, Jerzy Semkow, a np. I i III Koncerty fortepianowe – Jeremy Menuhin, IV Koncert fortepianowy – Fou Ts’ong i Nikołaj Ługanski, obaj z Jackiem Kaspszykiem, Koncert skrzypcowy– Nigel Kennedy, Koncert potrójny – Boris Bieriezowski, Dmitrij Machtin i Aleksander Kniaziew też z Kaspszykiem. Wkrótce po rejestracji symfonii Beethovena Yehudi Menuhin zrealizował kolejne monumentalne przedsięwzięcie fonograficzne – nagrał z Sinfonią dla G.I.B. Music wszystkie symfonie Franza Schuberta; cztery z nich ukazały się również pod batutą Volkera Schmidta-Gertenbacha, który też poprowadził zespół w dwóch symfoniach Roberta Schumanna (wszystko w Aperto). Sharon Kam nagrała z Sinfonią album „The Romantic Clarinet”, gdzie znalazły się Koncert klarnetowy g-moll Juliusa Rietza, Kwintet klarnetowy B-dur Carla Marii von Webera, Koncert na klarnet, altówkę i orkiestrę e-moll Maxa Brucha (na altówce gra Ori Kam). Pamięci Franciszka Wybrańczyka poświęcona została dyrygowana przez Michela Corboza płyta z utworami Gabriela Fauré’go, wśród nich „Requiem”. Jerzy Semkow z kolei nagrał z zespołem VII Symfonię Antona Brucknera oraz (z Eleną Zarembą, Chórem Filharmonii Narodowej i Warszawskim Chórem Chłopięcym) III Symfonię Gustawa Mahlera; tę ostatnią kreację Ireneusz Janik komentował tak: „Ta interpretacja ma w sobie czar i moc. Żelazny skład znakomitej Sinfonii Varsovii musiał zostać powiększony ze względu na wymagania obsadowe, a jednak spójność brzmienia orkiestry, jaką uzyskuje Semkow, jest niebywała!”./20/
Wśród sporej ilości zarejestrowanej przez Sinfonię twórczości barokowej wymienić trzeba np. trzy albumy z muzyką Georga Friedricha Haendla; obok opery „Aleksander” (dyryguje Mieczysław Nowakowski) oraz serenaty „Acis, Galatea i Polifem” znalazła się wśród nich wyróżniona nagrodą Echo Klassik 2008 płyta „Haendel na obój i orkiestrę” (Deutsche Grammophon), gdzie solowe partie obojowe wykonał Albrecht Mayer, wcześniej współtwórca (z Nigelem Kennedym) albumu z transkrypcjami na obój i orkiestrę utworów Jana Sebastiana Bacha. Laureatem nagrody Echo Klassik 2008 stał się też inny poświęcony muzyce barokowej album Sinfonii, tym razem z utworami (i transkrypcjami utworów) Haendla i Georga Philippa Telemanna przeznaczonymi dla trąbki, której partię zagrał Gábor Boldoczki (Sony). Kilka koncertów skrzypcowych Antonia Vivaldiego z op. 3 i op. 8 nagrał z Sinfonią Yehudi Menuhin, a te znane jako „Cztery pory roku” – Jakub Jakowicz (płyta roku 2004 miesięcznika „Hi-Fi i Muzyka” oraz w tymże roku nominacja do „Fryderyka”).
Co do obcej muzyki dwudziestowiecznej, odnotujmy najpierw – w niektórych przypadkach niejednokrotne – nagrania koncertowych wizytówek Sinfonii: Introdukcji i Allegra Edwarda Elgara, „Simple Symphony” i „Wariacji na temat Franka Bridge’a” Benjamina Brittena, Divertimenta na orkiestrę smyczkową Béli Bartóka oraz I Symfonii „Klasycznej” Siergieja Prokofiewa (orkiestrę prowadzili Menuhin, Schmidt-Gertenbach, Stanienda, Maksymiuk i Penderecki). Dwa albumy otrzymał od Sinfonii rzadko przez nią grywany podczas koncertów Siergiej Rachmaninow (II Symfonia pod batutą José Cury oraz grane i dyrygowane przez Iana Hobsona cztery Koncerty fortepianowe i Rapsodia na temat Paganiniego). O wyprodukowanej przez Naive płycie Sinfonii z Koncertami skrzypcowymi Jeana Sibeliusa i Arama Chaczaturiana (solistą jest tu Siergiej Chaczatrian) Kacper Miklaszewski pisał: „Sinfonia Varsovia, prowadzona przez Emmanuela Krivine’a, pięknie akompaniuje prowadzonym długim smyczkiem frazom solisty w wolnej części Koncertu Sibeliusa (początkowy dialog pary klarnetów i obojów jest wręcz natchniony) i ani przez moment nie burzy płynnej narracji Allegro moderato (części pierwszej) z Koncertu Chaczaturiana. W finale tego dzieła (Allegro a battuta) zespół, razem ze skrzypkiem, zachwyca wirtuozerią”. Pod dyrekcją Pendereckiego i z udziałem Ewy Podleś Sinfonia zarejestrowała „Czarodziejską miłość” Manuela de Falli, pod dyrekcją Krivine’a – „Verklärte Nacht” (wersję z 1943 r.) Arnolda Schönberga, pod dyrekcją Jana Szyrockiego – „Carmina burana” Carla Orffa, z udziałem Soni Wieder Atherton – I Koncert wiolonczelowy Dymitra Szostakowicza, pod batutą Wojciecha Michniewskiego – płytę z utworami Constantina Regamey’a.
Najwięcej wszakże, co może zaskakiwać, spośród kompozycji z ubiegłego stulecia orkiestra nagrała – poza polskimi – dzieł twórców amerykańskich. Stało się to w decydującej mierze za sprawą serii dyrygowanych przez Iana Hobsona płyt Albany Records z lat 2003-2008 – monograficznych albumów z muzyką Quincy’ego Portera, Dona Gillisa (tych aż pięciu!), Michaela S. Horwooda i George’a Walkera; na innych płytach ukazały się też pojedyncze kompozycje m. in. George’a Gershwina, Charlesa Ivesa, Samuela Barbera, Leonarda Bernsteina, Aarona Coplanda, Carlosa Surinacha, Roy’a Harrisa.
Odnotujmy też, że dziełem Sinfonii jest jak dotąd również kilka albumów DVD. Dwa z nich powtarzają – choć w wersji nieco zmodyfikowanej i rozszerzonej o inne utwory – zawartość legitymujących się tyloma wyróżnieniami albumów płytowych „Polish Spirit” i „Haendel na obój i orkiestrę”; inny zawiera pięć koncertów skrzypcowych Vivaldiego (w tym „Cztery pory roku”), które wykonują Nigel Kennedy i Jakub Haufa, w jeszcze innym mamy recital trzech tenorów irlandzkich. Do tego wszystkiego w charakterze wymownej puenty dodajmy informację o dokonanych przez Sinfonię nagraniach dla Polskiego Radia – dla potrzeb naszej radiofonii zespół zarejestrował w ćwierćwieczu aż około 800 utworów!
Drugi obok koncertowego nurt pracy Sinfonii – działalność nagraniowa – owocował w ćwierćwieczu ogromnym dorobkiem w postaci niemal dwustu płyt, a także znacznej ilości nagrań radiowych i telewizyjnych. Dyskografia Sinfonii poświadcza jej repertuarową wielostronność; swoje miejsce ma tu i muzyka słabiej odzwierciedlona w repertuarze koncertowym, jak twórczość neoromantyczna. Zarazem lista nagrań orkiestry potwierdza jej upodobanie i jej uznane kompetencje interpretacyjne w zakresie twórczości klasyków wiedeńskich i wczesnych romantyków, a także jej żywe i płodne zainteresowanie muzyką współczesną. Kreacje Sinfonii rejestrowały renomowane wytwornie zarówno zagraniczne – Deutsche Grammophon, Decca, Sony, EMI, Virgin Classic, Naxos, Denon Nippon Columbia, jak i polskie – CD Accord, Polskie Nagrania, BeArTon, DUX, Polskie Radio. Nierzadko realizacje te przynosiły Sinfonii cenione na fonograficznym rynku wyróżnienia – Diapason d’Or, Grand Prix du Disque, wielokrotnie polskiego „Fryderyka”. Najwięcej płyt nagrała orkiestra pod batutą Yehudiego Menuhina (blisko dwadzieścia), Jerzego Maksymiuka, Iana Hobsona, Emmanuela Krivine’a, Volkera Schmidta-Gertenbacha, Jacka Kaspszyka i Krzysztofa Pendereckiego.
Pokaźną część tych wszystkich realizacji – wyraźnie większą aniżeli w repertuarze koncertowym – stanowiła muzyka polska; dla promocji rodzimej twórczości Sinfonia wykonała na tym polu pracę zaiste nie do przecenienia. I tak dzięki orkiestrze znalazło się na rynku płytowym jedenaście nowych albumów w całości lub w części poświęconych muzyce Chopina, a zawierających osiem nagrań Koncertu e-moll (w tym live z Teatru Wielkiego w Warszawie z Martą Argerich jako solistką i pod batutą Alexandra Rabinovitcha – CD Accord), sześć – Koncertu f-moll (oba koncerty nagrali dla wytwórni „Decca” i „Collins Classics” Fou Ts’ong pod batutą Muhai Tanga, dla Accordu Janusz Olejniczak z Grzegorzem Nowakiem i Dang Thai Son z Jerzym Maksymiukiem oraz dla BeArTonu Piotr Paleczny znowu z Maksymiukiem), wreszcie Wariacje na temat „Là ci darem la mano”, Fantazję polską, Rondo à la Krakowiak oraz Andante spianato i Polonez Es-dur, nagrane przez Ewę Pobłocką i Krzysztofa Jabłońskiego pod Jackiem Kasprzykiem w BeArTonie.
Zwracała uwagę zarejestrowana pod dyrekcją Stefana Stuligrosza wespół z jego „Poznańskimi Słowikami” płyta z utworami Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego, Damiana Stachowicza i Stanisława Sylwestra Szarzyńskiego (Aperto). Płyta „Polska muzyka symfoniczna XIX wieku” (Accord, dyryguje Nowak) zawarła utwory Karola Kurpińskiego, Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, Stanisława Moniuszki („Bajka”), Władysława Żeleńskiego („W Tatrach”) i Zygmunta Noskowskiego („Step”). Koncerty skrzypcowe Henryka Wieniawskiego nagrali z Sinfonią dla Accordu Piotr Pławner i Bartłomiej Nizioł pod batutą Nowaka. Paderewski otrzymał aż trzy płyty, nagrane pod dyrekcją Maksymiuka: dwie przez Polskie Radio – z Symfonią h-moll „Polonia” oraz z Fantazją polską i Koncertem fortepianowym a-moll, które grał Ian Hobson i jedną przez BeArTon – z dwoma ostatnimi utworami w interpretacji Palecznego.
W ostatnich latach szczególnie wiele – i jeśli idzie o ilość przedsięwzięć, i jeśli idzie o ich rezultat artystyczny – udało się zdziałać Sinfonii na rzecz popularyzacji dzieła Mieczysława Karłowicza. Album „Polish Spirit”, nagrany dla EMI Classic z Nigelem Kennedym jako solistą i Jackiem Kaspszykiem jako kapelmistrzem (2007), przyniósł m. in. Koncert skrzypcowy Karłowicza, który to utwór w wykonaniu Agaty Szymczewskiej znalazł się też (2008) obok „Odwiecznych pieśni” na dyrygowanej przez Maksymiuka płycie BeArTonu; obie płyty otrzymały wkrótce (2008 i 2009 r.) nagrody „Fryderyka” w kategorii „Album roku – muzyka symfoniczna i koncertująca”, a pierwsza z nich nadto ważną niemiecką nagrodę Echo Klassik 2008. W tymże 2008 r. BeArTon wydał, również zarejestrowaną pod batutą Maksymiuka, Symfonię „Odrodzenie”. O tych Karłowiczowskich kreacjach orkiestry i Maksymiuka Elżbieta Szczepańska-Lange pisała: „Tylko takie wykonanie jest naprawdę dobre, które zależności Karłowicza (od innych kompozytorów – przyp. GW) zaciera, pozwala o nich zapomnieć albo wręcz je zniwelować. Tak jest z wykonaniami Sinfonii Varsovii pod batutą Maksymiuka” i chwaliła zespół za „piękne brzmienie każdej grupy instrumentów z osobna, jak również w tutti”./19/ Z kolei spośród nieczęsto grywanej przez nią na koncertach muzyki Karola Szymanowskiego Sinfonia nagrała i opublikowała w tymże BeArTonie album z Uwerturą koncertową, I Koncertem skrzypcowym (z Jakubem Jakowiczem) i IV Symfonią (z Piotrem Palecznym), znowu prowadzonymi przez Maksymiuka, a także II Koncert skrzypcowy w wykonaniu tego samego solisty, lecz pod batutą Michniewskiego, w albumie Polskiego Radia. Podkreślmy, że wspomniany już, a tak obficie nagradzany, album „Polish Spirit” zawierał też II Koncert skrzypcowy D-dur Emila Młynarskiego, dzieło po latach zapomnienia na nowo tym samym przez Kennedy’ego, Kaspszyka i orkiestrę przywrócone do życia.
Z polskiej muzyki powstałej po drugiej wojnie światowej otrzymaliśmy na płytach Sinfonii dwie kompozycje Grażyny Bacewicz – tak chętnie grywany przez zespół podczas występów zagranicznych Koncert na orkiestrę smyczkową (tu aż dwie wersje, obie opublikowane przez Aperto – ta pod batutą Staniendy i ta pod dyrekcją Pendereckiego) oraz „Muzykę na smyczki, trąbkę i perkusję” prowadzoną przez Pendereckiego w albumie wydanym przez Polskie Radio. Z twórczości Tadeusza Bairda Sinfonia nagrała „Colas Breugnon”, z muzyki Andrzeja Panufnika otrzymaliśmy album „Hommage to Polish Music”, zawierający Suitę staropolską, „Tryptyk jagielloński”, Divertimento i „Hommage à Chopin”, z twórczości Romana Palestra orkiestra zarejestrowała Koncert na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową. Niemałą reprezentację posiedli w dorobku nagraniowym zespołu Witold Lutosławski i Henryk Mikołaj Górecki – po dwa autorskie albumy. Z dzieł Lutosławskiego na płycie CD Accord, nagranej pod dyrekcją Wojciecha Michniewskiego, znalazły się Uwertura smyczkowa, „Muzyka żałobna”, „Gry weneckie”, Partita na skrzypce i orkiestrę oraz Interludium, zaś na wyróżnionej „Fryderykiem 2004” płycie BeArTonu, pod dyrekcją Maksymiuka i z udziałem Olgi Pasiecznik i Janusza Olejniczaka, zarejestrowane zostały Koncert na orkiestrę, „Chantefleurs et Chantefables” oraz Wariacje na temat Paganiniego. Górecki w płytowych realizacjach Sinfonii – to nagrodzony „Fryderykiem 2003” album zawierający m. in. „Beatus vir”, „Trzy utwory w dawnym stylu”, Koncert klawesynowy w wersji fortepianowej i „Małe requiem dla pewnej Polki” (znów producentem był BeArTon, znów dyrygował Maksymiuk i znów grał Olejniczak, śpiewał zaś Adam Kruszewski) oraz płyta z III Symfonią i „Canticum graduum” (zrealizowana przez 4 ART, pod dyrekcją Alaina Altinoglu i z Ingrid Perruche). Po jednej płycie mają w dyskografii Sinfonii Wojciech Kilar („Krzesany”, „Orawa” i Koncert fortepianowy, jeszcze raz BeArTon i duet Maksymiuk-Olejniczak), Zygmunt Krauze („Aus aller Welt stammende” i „Tableau Vivant” pod batutą Jana Krenza, Muza/Polskie Nagrania) oraz Marta Ptaszyńska („Holocaust Memorial Cantata” w wersji z tekstem Menuhina w zrealizowanym przez CD Accord nagraniu live z przywoływanego już tu koncertu w Filharmonii Narodowej w październiku 1993 r. z Zofią Kilanowicz, Ryszardem Minkiewiczem i Robertem Gierlachem pod dyrekcją Menuhina; na innej płycie znalazła się jeszcze „La novella d’inverno”). Spośród polskich twórców współczesnych najwięcej było jednak na płytach Sinfonii naturalnie Krzysztofa Pendereckiego – w pięciu autorskich albumach (i na kilku innych płytach) znalazły się, w większości pochodzące z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, „Trzy utwory w dawnym stylu”, Intermezzo, oba Koncerty wiolonczelowe, Adagietto z „Raju utraconego”, „Lacrimosa”, „Agnus Dei” i Chaconne z „Polskiego Requiem” , Koncert altówkowy (także w wersji wiolonczelowej i klarnetowej), Sinfonietta per archi, Koncert fletowy, Serenada, „De profundis” z „Siedmiu bram Jerozolimy”; partie solowe wykonywali m. in. Jadwiga Gadulanka, Dave Aguilar, Dmitrij Ashkenazy, Arto Noras, Jean-Pierre Rampal, Grigorij Żyslin, dyrygował zawsze kompozytor (Aperto, Sony, Finlandia Records, Koch, DUX).
Stosunkowo dużo nagrała też Sinfonia na płytach polskiej muzyki filmowej – sam Zbigniew Preisner legitymował się aż sześcioma takimi (i jeszcze dwoma innymi) albumami, mieli też takowe Krzesimir Dębski, Maciej Zieliński, Michał Lorenc; było również parę płyt z naszą muzyką lżejszego autoramentu.
Wśród dokonanych przez Sinfonię nagrań utworów kompozytorów obcych królował Wolfgang Amadeusz Mozart – albumy z jego muzyką, w liczbie około ćwierci setki poświęconych jej całkowicie i kilku dalszych oddanych jej do dyspozycji po części, stanowiły kilkanaście procent ogółu realizacji płytowych zespołu. Na Mozartowskich płytach orkiestry znalazły się nagrania aż czternastu jego symfonii (przy czym niektórych z nich niejednokrotnie): D-dur KV 181, B-dur KV 182, Es-dur KV 184, C-dur KV 200, A-dur KV 201, D-dur KV 202, D-dur KV 297 „Paryskiej”, C-dur KV 338, D-dur KV 385 „Haffnerowskiej”, C-dur KV 425 „Linzkiej”, D-dur KV 504 „Praskiej”, Es-dur KV 543, g-moll KV 550, C-dur KV 551 „Jowiszowej”; prowadzili je w większości Emmanuel Krivine i Yehudi Menuhin. Czternaście koncertów fortepianowych Mozarta (niektóre z nich też pojawiły się w więcej niż jednej interpretacji) – B-dur KV 238, F-dur na 3 fortepiany KV 242, C-dur KV 246, Es-dur KV 271, Es-dur na 2 fortepiany KV 365, A-dur KV 414, Es-dur KV 449, D-dur KV 451, d-moll KV 466, C-dur KV 467, Es-dur KV 482, A-dur KV 488, c-moll KV 491, B-dur KV 595 – nagrali z zespołem Piotr Anderszewski, Dang Thai Son, Fou Ts’ong, Justus Frantz, Elżbieta Karaś-Krasztel, Ewa Osińska, Ewa Pobłocka, Jean-Bernard Pommier, Christian Zacharias oraz rodzina Drzewieckich – Tatiana Szebanowa z Jarosławem i Stanisławem Drzewieckimi. Są też w dyskografii Sinfonii cztery koncerty skrzypcowe (grają Augustin Dumay, Barbara Górzyńska i Gilles Apap), Symfonia koncertująca Es-dur na skrzypce i altówkę KV 364, cztery koncerty na róg (gra Henryk Kalinski), Koncert na flet i harfę, divertimenta (pod dyrekcją Krivine’a), uwertury operowe (albumy pod batutą Krivine’a i Menuhina), Msza C-dur KV 317 „Koronacyjna” (dyryguje Stuligrosz), arie operowe (śpiewają Artur Stefanowicz i Krzysztof Szmyt).
Na kilkunastu płytach utrwaliła Sinfonia muzykę Ludwiga van Beethovena. W szczególności zwraca uwagę przywoływany już tu komplet symfonii (1994, IMG Records), nagrany podczas koncertów w Strasburgu pod batutą Menuhina; poszczególne symfonie rejestrowali też z orkiestrą Justus Frantz, Jan Krenz, Jerzy Maksymiuk, Volker Schmidt-Gertenbach, Jerzy Semkow, a np. I i III Koncerty fortepianowe – Jeremy Menuhin, IV Koncert fortepianowy – Fou Ts’ong i Nikołaj Ługanski, obaj z Jackiem Kaspszykiem, Koncert skrzypcowy– Nigel Kennedy, Koncert potrójny – Boris Bieriezowski, Dmitrij Machtin i Aleksander Kniaziew też z Kaspszykiem. Wkrótce po rejestracji symfonii Beethovena Yehudi Menuhin zrealizował kolejne monumentalne przedsięwzięcie fonograficzne – nagrał z Sinfonią dla G.I.B. Music wszystkie symfonie Franza Schuberta; cztery z nich ukazały się również pod batutą Volkera Schmidta-Gertenbacha, który też poprowadził zespół w dwóch symfoniach Roberta Schumanna (wszystko w Aperto). Sharon Kam nagrała z Sinfonią album „The Romantic Clarinet”, gdzie znalazły się Koncert klarnetowy g-moll Juliusa Rietza, Kwintet klarnetowy B-dur Carla Marii von Webera, Koncert na klarnet, altówkę i orkiestrę e-moll Maxa Brucha (na altówce gra Ori Kam). Pamięci Franciszka Wybrańczyka poświęcona została dyrygowana przez Michela Corboza płyta z utworami Gabriela Fauré’go, wśród nich „Requiem”. Jerzy Semkow z kolei nagrał z zespołem VII Symfonię Antona Brucknera oraz (z Eleną Zarembą, Chórem Filharmonii Narodowej i Warszawskim Chórem Chłopięcym) III Symfonię Gustawa Mahlera; tę ostatnią kreację Ireneusz Janik komentował tak: „Ta interpretacja ma w sobie czar i moc. Żelazny skład znakomitej Sinfonii Varsovii musiał zostać powiększony ze względu na wymagania obsadowe, a jednak spójność brzmienia orkiestry, jaką uzyskuje Semkow, jest niebywała!”./20/
Wśród sporej ilości zarejestrowanej przez Sinfonię twórczości barokowej wymienić trzeba np. trzy albumy z muzyką Georga Friedricha Haendla; obok opery „Aleksander” (dyryguje Mieczysław Nowakowski) oraz serenaty „Acis, Galatea i Polifem” znalazła się wśród nich wyróżniona nagrodą Echo Klassik 2008 płyta „Haendel na obój i orkiestrę” (Deutsche Grammophon), gdzie solowe partie obojowe wykonał Albrecht Mayer, wcześniej współtwórca (z Nigelem Kennedym) albumu z transkrypcjami na obój i orkiestrę utworów Jana Sebastiana Bacha. Laureatem nagrody Echo Klassik 2008 stał się też inny poświęcony muzyce barokowej album Sinfonii, tym razem z utworami (i transkrypcjami utworów) Haendla i Georga Philippa Telemanna przeznaczonymi dla trąbki, której partię zagrał Gábor Boldoczki (Sony). Kilka koncertów skrzypcowych Antonia Vivaldiego z op. 3 i op. 8 nagrał z Sinfonią Yehudi Menuhin, a te znane jako „Cztery pory roku” – Jakub Jakowicz (płyta roku 2004 miesięcznika „Hi-Fi i Muzyka” oraz w tymże roku nominacja do „Fryderyka”).
Co do obcej muzyki dwudziestowiecznej, odnotujmy najpierw – w niektórych przypadkach niejednokrotne – nagrania koncertowych wizytówek Sinfonii: Introdukcji i Allegra Edwarda Elgara, „Simple Symphony” i „Wariacji na temat Franka Bridge’a” Benjamina Brittena, Divertimenta na orkiestrę smyczkową Béli Bartóka oraz I Symfonii „Klasycznej” Siergieja Prokofiewa (orkiestrę prowadzili Menuhin, Schmidt-Gertenbach, Stanienda, Maksymiuk i Penderecki). Dwa albumy otrzymał od Sinfonii rzadko przez nią grywany podczas koncertów Siergiej Rachmaninow (II Symfonia pod batutą José Cury oraz grane i dyrygowane przez Iana Hobsona cztery Koncerty fortepianowe i Rapsodia na temat Paganiniego). O wyprodukowanej przez Naive płycie Sinfonii z Koncertami skrzypcowymi Jeana Sibeliusa i Arama Chaczaturiana (solistą jest tu Siergiej Chaczatrian) Kacper Miklaszewski pisał: „Sinfonia Varsovia, prowadzona przez Emmanuela Krivine’a, pięknie akompaniuje prowadzonym długim smyczkiem frazom solisty w wolnej części Koncertu Sibeliusa (początkowy dialog pary klarnetów i obojów jest wręcz natchniony) i ani przez moment nie burzy płynnej narracji Allegro moderato (części pierwszej) z Koncertu Chaczaturiana. W finale tego dzieła (Allegro a battuta) zespół, razem ze skrzypkiem, zachwyca wirtuozerią”. Pod dyrekcją Pendereckiego i z udziałem Ewy Podleś Sinfonia zarejestrowała „Czarodziejską miłość” Manuela de Falli, pod dyrekcją Krivine’a – „Verklärte Nacht” (wersję z 1943 r.) Arnolda Schönberga, pod dyrekcją Jana Szyrockiego – „Carmina burana” Carla Orffa, z udziałem Soni Wieder Atherton – I Koncert wiolonczelowy Dymitra Szostakowicza, pod batutą Wojciecha Michniewskiego – płytę z utworami Constantina Regamey’a.
Najwięcej wszakże, co może zaskakiwać, spośród kompozycji z ubiegłego stulecia orkiestra nagrała – poza polskimi – dzieł twórców amerykańskich. Stało się to w decydującej mierze za sprawą serii dyrygowanych przez Iana Hobsona płyt Albany Records z lat 2003-2008 – monograficznych albumów z muzyką Quincy’ego Portera, Dona Gillisa (tych aż pięciu!), Michaela S. Horwooda i George’a Walkera; na innych płytach ukazały się też pojedyncze kompozycje m. in. George’a Gershwina, Charlesa Ivesa, Samuela Barbera, Leonarda Bernsteina, Aarona Coplanda, Carlosa Surinacha, Roy’a Harrisa.
Odnotujmy też, że dziełem Sinfonii jest jak dotąd również kilka albumów DVD. Dwa z nich powtarzają – choć w wersji nieco zmodyfikowanej i rozszerzonej o inne utwory – zawartość legitymujących się tyloma wyróżnieniami albumów płytowych „Polish Spirit” i „Haendel na obój i orkiestrę”; inny zawiera pięć koncertów skrzypcowych Vivaldiego (w tym „Cztery pory roku”), które wykonują Nigel Kennedy i Jakub Haufa, w jeszcze innym mamy recital trzech tenorów irlandzkich. Do tego wszystkiego w charakterze wymownej puenty dodajmy informację o dokonanych przez Sinfonię nagraniach dla Polskiego Radia – dla potrzeb naszej radiofonii zespół zarejestrował w ćwierćwieczu aż około 800 utworów!
