Bilety: 30–40 zł
fot. Athéon
fot. Athéon
Bilety: 30–40 zł
Manon Galy skrzypce
Arielle Beck fortepian
Gabriel Fauré I Sonata na skrzypce i fortepian A-dur op. 13 [25’]
I. Allegro molto
II. Andante
III. Scherzo: Allegro vivo
IV. Finale: Allegro quasi presto
César Franck Sonata na skrzypce i fortepian A-dur FWV 8 [27’]
I. Allegretto ben moderato
II. Allegro
III. Recitativo-Fantasia. Ben moderato – Molto lento
IV. Allegretto poco mosso
W XIX wieku paryskie salony arystokracji, burżuazji, a nawet klasy średniej rozbrzmiewały muzyką. Gromadzono się przy fortepianie czy przy zespołach kameralnych. Wykonywanie i słuchanie, a potem dyskutowanie o muzyce należało do dobrego tonu i było codziennością, a niekiedy trafiało nawet do literatury. I to wcale nie tylko jako ornament: w gargantuicznych rozmiarów cyklu Marcela Prousta W poszukiwaniu utraconego czasu muzyka odgrywa rolę zasadniczą, zwłaszcza fraza z sonaty na skrzypce i fortepian niejakiego Vinteuila (którego imienia autor nigdy nie podaje, a o którym wiadomo, że napisał również septet). Vinteuil jest postacią fikcyjną, a jego utwory należą do tych słynnych kompozycji, które nie istnieją poza literaturą – obok Apocalipsis cum figuris Adriana Leverkühna w Doktorze Faustusie Thomasa Manna czy baletu Olbrzym Borisa Groena w Chlebie olbrzyma Agathy Christie, piszącej pod pseudonimem Mary Westmacott. Mimo to próbowano dociec, które rzeczywiste utwory mogły zainspirować Prousta. Wśród poważnych kandydatek znalazły się sonaty A-dur Gabriela Faurégo oraz Césara Francka. Zwłaszcza ta druga pasuje – Swann, bohater Prousta, zwraca uwagę na obecną w każdej części frazę, a to Sonatę A-dur Francka spaja powracający temat. Dla Swanna muzyka ma też tę samą moc, co słynne ciastko magdalenka – przywoływania wspomnień. Koncert Manon Galy i Arielle Beck zaś przywoła atmosferę francuskiego salonu – a kto wie, może i ducha Prousta?
– Dominika Micał (pisanezesluchu.pl)