Immersyjna rzeźba performatywna Ewy Marii Śmigielskiej z muzyką Wojtka Blecharza wyrasta z architektury i historii miejsca – dawnego teatru anatomicznego, niegdyś sali operacyjnej dużych zwierząt mieszczącej się w pawilonie chirurgicznym Instytutu Weterynaryjnego. Projekt odwraca logikę historycznego teatru anatomicznego, w którym ciało, otoczone przez widownię, było przedmiotem obserwacji. Zamiast tego widz zostaje włączony w strukturę dzieła i zanurza się w monumentalnej świetlnej, dźwiękowej i przestrzennej kompozycji. Instalacja, wchodząc w dialog z otoczeniem, podlega nieustannej przemianie. Tworzy przestrzeń skupienia, w której cisza współistnieje z kompozycją Blecharza. Dla Śmigielskiej cisza i czas stają się zaś materiałem rzeźbiarskim, na równi ze światłem i dźwiękiem oraz synkretyzmem formalnym i kulturowym.
