Bilety: 30–40 zł
Bilety: 30–40 zł
Jean-Frédéric Neuburger fortepian
Juliette Dillon Contes fantastiques de Hoffmann (Opowieści fantastyczne Hoffmanna, wybór) [31’]
I. Le violon de Crémone (Skrzypce z Cremony) [7’]
II. Le mystère dela maison déserte (Tajemnica opuszczonego domu) [8’]
III. Coppelius l’Alchimiste (Alchemik Coppelius) [7’]
IV. Les Maîtres chanteurs (Walka śpiewaków) [9’]
Maurice Ravel Jeux d’eau (Wodne igraszki) M.30 [6’]
Claude Debussy
Preludia (wybór) [10’]
Les collines d’Anacapri (Wzgórza Anacapri) ks. I, nr 5
La Puerta del Vino (Brama Wina) ks. II, nr 3
Ondine (Ondyna) ks. II, nr 8
L’isle joyeuse (Radosna wyspa) [6’]
Ogromny wpływ i na literaturę, i na muzykę romantyzmu, miał Ernst Theodor Amadeus Hoffmann – autor baśni, opowiadań fantastycznych i grozy, krytyk i kompozytor. Jednego z jego bohaterów, dyrygenta Kreislera, uwiecznił Robert Schumann w cyklu Kreisleriana, a do jego pisarstwa sięgnął też Jacques Offenbach w operze Opowieści Hoffmanna. Wcześniej jednak pod prawie takim samym tytułem – Opowieści fantastyczne Hoffmanna – zbiór dziesięciu utworów opublikowała Juliette Dillon, kompozytorka, organistka, pianistka, krytyczka muzyczna, która niestety zmarła w wieku zaledwie 31 lat w 1854 roku. Do pierwszej miniatury wybrała jedno z najsłynniejszych muzycznych opowiadań autora – o lutniku radcy Crespelu i jego córce Antonii, którą zabił śpiew. Także Claude Debussy fascynował się tym, co bajkowe. Na przykład preludium Ondine jest odpowiedzią na ilustrację Arthura Rackhama do baśni Friedricha de la Motte Fouqué’a o tym samym tytule (a sam Hoffmann napisał wcześniej do tej historii operę!). Les collines d’Anacapri i La Puerta del Vino zainspirowane zostały prawdziwymi miejscami, które jednak równie dobrze mogłyby być baśniowe, bo Debussy nigdy ich osobiście nie zobaczył – były dla niego po prostu piękną egzotyką. Także Radosna wyspa istnieje – to grecka Cytera (Kithira), poświęcona Afrodycie – choć kompozytora interesowało przede wszystkim jej malarskie ujęcie z pełnego dworskiej lekkości obrazu Antoine’a Watteau.
– Dominika Micał (pisanezesluchu.pl)