Szum, szept, szmer – odsłuch albumu (16+)

Pracując nad albumem „Szum, szept, szmer” przez kilka miesięcy chodziliśmy z mikrofonami po stale przekształcających się osiedlach Warszawy — Grochowie, Sadach Żoliborskich i Służewie nad Dolinką.

Inspiracji szukaliśmy w śródmiejskim harmidrze, na peryferyjnych nieużytkach i dzikim brzegu Wisły. Kierowaliśmy się przy tym ciekawością i uważnością wobec otoczenia, mając jednak świadomość, że żadna z tych postaw nie jest jednoznacznie pozytywna. To z ciekawości wzięło się przecież „odkrywanie świata” i kolonializm, a uważność coraz częściej bywa frazesem albo po prostu produktem.

Dużo rozmawialiśmy o tym, jak trudno wykroczyć poza dzielenie rzeczywistości na ciszę i hałas, naturę i kulturę, siebie i resztę. Miasto nabierało dla nas naprzemiennie cech miejsca wspólnoty i osamotnienia, dialogu i sporu. Ścierają się w nim sprzeczne potrzeby i konkurują ze sobą różne grupy: lokalne społeczności, anonimowe tłumy, firmy deweloperskie i jednodniowi turyści. Jak pokazują kolejne utwory, bywamy tu jednocześnie u siebie i w gościach. 

W konsekwencji nic na tej płycie nie jest jednoznaczne.

To dziesięć utworów, na których żaby brzmią jak z filmu grozy, a pociągi przypominają wieloryby. Hałas skrzyżowań staje się punktem wyjścia do harmonijnych kompozycji, a zwyczajna furtka otwiera świat niecodziennych dźwięków. Warszawa, jako miasto nakładających się warstw i równoległych historii, jest tu szczególnym kontekstem.

„Był to niezwykle intensywny czas spotkań, rozmów i wzajemnego inspirowania. Jednocześnie całość była osadzona w bezpiecznych ramach, które pozwalały uniknąć przebodźcowania i przemęczenia.

Zostaliśmy zaproszeni do współtworzenia wyjątkowej przestrzeni, w której każda osoba, niezależnie od swoich umiejętności i doświadczenia, była równoprawną artystką lub artystą. Dla mnie był to czas osobistej transformacji, a przede wszystkim odbudowy zaufania do grupowego procesu twórczego. Dzięki temu w utworze «Direction: Loss» odważyłam się sięgnąć po bardzo osobisty i delikatny temat utraty i żałoby. Indywidualna perspektywa, którą miałam dotychczas, w efekcie kolektywnej pracy nabrała warstw i nowych znaczeń” — opisuje udział w procesie artystyczno-społecznym Sara Kałużna.

„Metodę pracy w procesie artystyczno-społecznym stosowaliśmy już wcześniej w Domu Sztuki, gdy zajmowaliśmy się lokalną historią żydowską i opowieściami mniejszości językowych.

Tym razem za temat przyjęliśmy po prostu miasto — tę przedziwną, złożoną sieć połączeń i nakładających się warstw. Jako narzędzie pracy zaproponowałem nagrania terenowe i komponowanie w nurcie wciąż instytucjonalnie marginalizowanej muzyki elektronicznej, a także rozmowy i chwile ciszy. Pomysł wziął się z wieczornego nasłuchiwania pociągów, których infrastruktura wyznacza grochowski rytm bardziej niż niejedna ulica. Rano zwykle panuje tutaj cisza, jeśli akurat niczego się nie rewitalizuje. Ze splotu tych perspektyw i wspólnej, kilkumiesięcznej pracy powstał album muzyczny «Szum, szept, szmer»” — zapowiada kurator i prowadzący proces Dorian W. Widawski. 

Pełna lista utworów na stronie domsztuki.org/szum-szept-szmer/

Zespół